Waar het mis ging? Misschien al bij het feit dat ik ook in die supermarkt was.
En ik stond klem tussen een scootmobiel, acht winkelwagentjes en een supermarktjongetje dat stoïcijns vakken stond te vullen.
Ik kan me best smal maken maar het winkelwagentje had daar wat meer moeite mee.

Ineens was er een enorme ravage van opspattende witte wijn, glasgerinkel en weg springende mensen.
Ik kon er niets aan doen. Het was de schuld van een zwenkwieltje van het winkelwagentje.
Míjn winkelwagen, dat dan weer wel.
Voor ik door had wat er gebeurd was stond het voltallige winkelpersoneel om me heen, met stoffers, blikken en dweilmaterieel.
Plus de winkelmanager die zei dat ik het vast niet expres had gedaan en dat ze onlangs zelf ook een pas gestapelde flessentoren hadden zien instorten.

Op dat soort momenten schreeuwt er altijd een bekende voorbij:
‘Had je dórst, Peet?’
Oei, gênant.
Nee natuurlijk niet.
Ik zette heel nonchalant een paar gespaard gebleven flessen in mijn winkelwagen.
Je had er bij moeten zijn,...
Het rook namelijk wel nogal lekker,
die wijn...

Dan nu het dilemma en de bijbehorende kansberekening:
ik ben nu al in alle staten, a pain in the ass én ik vrees dat Alain Clark wint.
Die zal ik dan heel hard moeten slaan.
Of Stef Bos wint. Die heeft nu al van die blauwe ogen.
Dat komt niet goed.

De kans is vrij groot dat ik de nacht zal moeten doorbrengen in een celletje in de Warmoesstraat.
Ja, en dát kan dus niet he.

Moet morgen namelijk gewoon werken.

*****************

update:

She won! Dat had nog best een leuke polonaise kunnen worden in de Warmoesstraat.

[foto ANP]

AMSTERDAM - Ellen ten Damme en Jon van Eerd hebben vanavond de Gouden Notekraker 2010 uitgereikt gekregen. De muzikanten- en acteursprijs wordt ieder jaar uitgereikt aan de artiesten die de meeste indruk hebben gemaakt op hun collega's.

Of bijvoorbeeld: ‘Ik hoop dat het slecht met je gaat’ Dat betekent natuurlijk ‘Kom bij me terug, omdat ik zo dol op je ben'... maar dat zou dan weer heel suf zijn!

Enige tijd geleden werd ik opgeschrikt door een nieuwe Nederlandstalige cd.
Dat was haar schuld, laten we dat even duidelijk aftimmeren.
Zij citeerde en promootte naar hartenlust en bij gelegenheid stopte haar wederhelft de bijbehorende cd hier in de speler.

Nou ben ik erg van de Nederlandstalige popmuziek maar toch was ik verrast. Blij verrast, want ik vind best snel iets acceptabel maar minstens zo vaak ook niet.
En eerlijk is eerlijk: Ellen ten Damme kende ik vooral van haar Engelstalige materie.
Ook leuk, want Ellen ten Damme is geloof ik per definitie wel leuk.

'Durf jij?'
Voor deze cd omarmde ze dichter Ilja Leonard Pfeijffer.
Een gouden greep en een gouden combinatie.
Het is me een raadsel hoe Ilja Leonard Pfeijffer zo een meisjes-cd bij elkaar heeft kunnen schrijven, misschien is het geheim dat mannen eigenlijk net zo denken.
En als ik iets leuk vind dan mag iedereen dat weten ook.
Of moet iedereen dat weten, zonder excuus voor mijn doelgerichte spam.

Dus. Nu even het volgende.
Zij van Ten Damme is genomineerd en wel voor een Gouden Notekraker.
Dat de hedendaagse spelling aan de prijs voorbij is gegaan nemen we maar voor lief. Slacht een draakje, kraak die noot!

Stemmen kan hier, klik.
En doe mij een plezier,
Stef Bos is ook een aardige jongen, weet ik wel.
Maar Ellen ten Damme verdient de hoofdprijs.

Vanwege ‘Durf Jij?’!.

Ik kwam M. tegen in de supermarkt en feliciteerde haar.
‘Hee, wat goed’, zei ze.
Daar moest ik haar gelijk in geven, in de gloria.

Even later dronken we koffie. Zonder taart.
‘Waar was je deze week?’, informeerde ik.
‘Oh, ik was depressief’, zei ze monter.
‘Jee, ik ook’, grinnikte ik minstens zo opgewekt.
‘Hadden we dat maar van elkaar geweten’.
‘Eigenlijk was ik niet depressief’, zei ik toen
‘eigenlijk was ik gewoon chagrijnig en verdrietig’.
‘Oh ja, ik ook’, zei M.
Ik vertelde haar hoe duidelijk ik de wereld tot een paar maanden geleden voor ogen had. Mijn wereld.
Niet op zoek naar de in- of opvulling die zich toch stelselmatig aandiende. 'Het spijt me, sorry, het is niet anders' zei ik dan, want eigenlijk op zoek naar niets.
En dan nu de verbazing over hoe ik deze man onder mijn huid had laten kruipen, met daarbij opgeteld de tintelende euforie en de schrijnende pijn die zulks veroorzaakt.

We vroegen ons hardop af hoe het mogelijk is zo af te dwalen.
Om een gevolg te zijn en geen oorzaak
We kwamen op de wisselwerking tussen haast en geduld, vertrouwen en wantrouwen. En de onvoorwaardelijke overgave aan de hoop op een goede afloop. Want al is elke afloop goed, de weg ernaartoe is meestal ondoorgrondelijk en vaak te lang.

Even dacht ik terug aan het moment waarop ik niet meer bestond.
Zou het bijna zelf gaan geloven, behalve dat ikzelf nog steeds besta.
Daar hoef ik niet eens voor in mijn arm te knijpen.
In een vlaag van zakelijke dienstverlening aan mezelf worstelde ik door duizenden berichten heen, overdrijven kan ik wel eens maar is in dit geval niet nodig.
Ik zag het weer allemaal: het verlangen, de hoop, de twijfel, de angst
en plots vond ik het allemaal een stuk begrijpelijker.
Oorzaak en gevolg, schuld en boete.
‘Ik houd van de man die hij wil zijn, niet van de man die zich nu laat zien.. ik bedoel: niet laat zien’ zei ik.
Dus hoe moest ik houden van de vrouw die ik zo ineens werd?
Het onlogische leek ineens weer logisch.
En begreep ik ineens weer hoe ik in deze wonderlijke constructie verzeild
was geraakt of belangrijker nog: waarom ik hierin was blijven hangen
~ het verlangen naar de man die ik van dichtbij en ver weg wist.

‘Iedereen wil iemand worden, misschien wordt hij dat wel nooit’ diende M. van repliek.
Dat was een waarheid als een koe, niet leuk maar ook niet denkbeeldig.
Een ietwat verbasterde slogan van WarChild schoot door mijn hoofd:
'Je kunt een mens wel uit de buurt van verlangen halen,
maar hoe haal je het verlangen uit een mens?'
Dat moet een struisvogel met de kop in het zand toch ook weten.
Sehnsucht.
Tja.

‘Twintig jaar geleden. Dat was wat’, dacht ik terug.
Hij liep dan nogal rond en iedereen voelde de zenuwen langs de ruggengraat denderen.
Want hij kon nogal meedogenloos zijn in zijn commentaren.
En dan liep hij rond en hij zuchtte.
Hij zei niets.
Dat was het ergste, hij zei gewoon niets.
En wij ploeterden door, voor zover dat ging, gebukt onder de kritische blik.
Maar hij zei niets, hij zuchtte alleen. Heel diep.
‘Uiteindelijk nam je dan plaats achter de grote tafel, zette je handen er op en zuchtte nog een keer...
En dan keek je rond en zei alleen ‘Moeilijk hè,... jongens...?!’'

Hij grinnikte.
Zij lachte.
Ik maakte een foto van dode garnalen.
‘Pas was hier iemand die net zo heet als jij’, zei hij.
‘Die maakte ook foto’s van al het eten, zit dat in de naam?'
Hij stond aan de andere kant van de tafel, net als vroeger
'Had zij ook een weblog?' durfde ik nog te vragen.

Het bleef bij één foto.
De salade uit eigen tuin en de aardbeien-frambozentaart waren eigenlijk mooier.

Maar die durfde ik niet meer.

Natuurlijk kan ik heel erg goed kattenbrokjes uitdelen, blikopener wezen en achter oren krabben.
Dat weet ik ook wel.
En natuurlijk weet ik wel dat ik deze blijk van waardering op waarde moet schatten. Maar!
Dit was nou weer zo een actie van Heer Vleksel, de aanloopkat.
Niks volledige prooi, die je nog een beetje fatsoenlijk kunt begraven als hij het net even niet ziet.
Of dat je er nog iets anders van kunt maken.
Neen.
Een ravage op de mat voor de deur.

Duif is definitely dood.
Knutsel daar maar eens iets leuks van...

Koelkast doet het weer. De meneer zou tussen acht en één langskomen.
Hij was er om tien voor acht en werd omcirkeld door nieuwsgierig huisvee.
‘Ik hou van honden en katten’, zei hij. ‘Maar als ze me in de weg lopen dan kunnen ze een rotschop krijgen, dan leren ze het best ’.
‘Pardon?’ zei ik dreigend.
Het was dat koelkast een nieuwe compressor nodig had en dat behoedde mij voor het uitdelen van een rotschop. Man kreeg geen koffie.
De man zat al snel te monteren en links en rechts wat achter oren te krabben.
Ik kan namelijk ook heel dreigend kijken.

Vervolgens heb ik een koe opgehangen in de tuin. Ze lag bij M. op zolder.
Ik ben zeer tevreden over haar aanwezigheid.
Als ik des ochtends met een kopje koffie tegenover koe zit, kan ik er zomaar een uur over nadenken hoe ik koe beter kan bevestigen. En dat koe wel een sopje kan gebruiken.
Of dat ik zelf een koe ben.

Ik zei het al eerder: als ik niet meer denk ben ik dood.
Morgen ga ik een koe aaien.

Of een draakje slachten.
Mijn mailbox zegt dat ik nogal gelezen wordt. Ik vergeet dat wel eens, alhoewel de laatste tijd even wat minder.
Het is lief dat u mij niet verder in verlegenheid brengt.

Het gaat goed met me, dank u wel.

'Ik ben stapel op je. Zonder Huub' zei hij.
'Ook niet leuk voor Huub', grinnikte ik schaapachtig terug.
'Stapelgek' zei hij, ‘ben bang dat je weg bent als ik terugkom’.
Ik wist niet zo één, twee, drie of dat nou wel of niet zo zou zijn.
Zo was het dan ook nog een keer.
Soms lijkt de toekomst zo ver weg dat er onderweg een wereld aan tijd is om afweergeschut op te stellen
en in de val van zelfbescherming terecht te komen.
Ook dat is eigenlijk zeer voorspelbaar.

Toen ik dat wist leek me de weg van het sigaarroken eigenlijk de meest praktische. Ook in mij schuilt een Ma Flodder.
Onomkeerbaar, onweerstaanbaar en ongelofelijk maar waar.
‘Ik zal er zijn’, zei ik op het moment dat ik wist dat ik het meende. Hoe onlogisch ook, dat was logisch.

Lekker logisch.

Wij waren even weg, een paar dagen pas, maar ook van plan weer te vertrekken.
Mijn vader had zich opgeworpen als housekeeper en dat was fijn, met het oog op de veestapel.
Op het moment dat we het huis betraden werden we overvallen door een lijk.
Katten en hond draaiden vrolijk om ons heen, die hebben een scherpe neus maar waren óf al gewend óf het interesseerde ze niet zoveel. Dieren zijn vrij makkelijk.
Een mens die blind wordt weet meteen dat hij of zij nooit meer een voetbalfinale zal zien, laat staan kan autorijden en dat een mooi ander mens zal moeten worden bekeken met de vingertoppen.
Een dier is niet zo ingewikkeld, die past zich aan aan de nieuwe handicap en leeft nog lang en gelukkig.
Zo zal dat ook gaan met de geur van een lijk.
Het is zo, het blijft zo en ze worden er niet chagrijnig van.
Behalve Burak, maar dat lijkt zo want die kijkt altijd chagrijnig.

De diepvries was gaan ontdooien.
Dat gebeurt nou eenmaal altijd als je een paar dagen weg bent en hoe fijn is het niet een paar dagen weg te zijn als het warm is?
De diepvries zit vol met ijsjes, brood, vissen, gamba’s en ander dood dier.
Bij elkaar is dat in diepgevroren omstandigheden heel goed te overzien.
Nu zwom en dreef alles rond alsof de Middellandse zee niet bestaat.

En zo wachtte ineens een niet voorziene klus.
Mijn zonnige luim werd er niet beter op maar straalt inmiddels weer hoog aan de hemel.
In de voortuin staat nu een volgestampte grijze container waar vliegen omheen cirkelen.
Aan de ogen van mijn vader mankeert niets, hij zal dat zeker opmerken.
Dinsdag over een week is het grijze-container-dag.
Het wachten is op sensationele real-life tvprogramma’s die deze achterbuurt komen doorlichten. Op zoek naar het lijk!

Mijn vader, nooit om een praatje verlegen of te verlegen voor een praatje zal de honneurs vast met plezier waarnemen.
Ik duik weer onder.

Au revoir!

Naast Kantoor is een speeltuin. Wij zijn aardige, ver-schrik-ke-lijk hardwerkende mensen dus slaan en/of pesten wij doordeweeks niet alleen maar kindjes van schommels.
Op woensdagmiddag zijn er geen overblijfkinderen, DUS dan mogen wij. En dan gaan wij. En zo een foto staat op mijn telefoon.

‘Kinderen? Dat vinden mijn kleega en ik niet leuk!'
Het was niet vervelend bedoeld én het fotootje klein én zijn ogen niet zo best.
Na een ommelandse reis door de regio had ik respectievelijk de taxistandplaats en mijn telefoon gevonden.

En vervolgens vond ik mezelf.
Met dank aan google~ en de statistieken van deze pagina.
Zoektermen lieten wonderbaarlijk opvallend zien hoe ineens mijn doopceel gelicht werd.
Als je zoekt op mijn volledige naam en geboortedatum kom je bij een weblogstukje uit 2004.
Tel uit je winst.
Maandagochtend vroeg ik me hardop tegen A. af wat iemand die google-t op mijn naam en verjaardag zou willen weten.
‘Dan zoek je de waarheid’, zei A.

Magische deceptie!
Niet voor mij natuurlijk, neen:
als Marco Borsato dat hoort…
Op zoek naar ‘De Waarheid’ geeft mijn naam en geboortedatum vooral Eric Devries, niet Marco Borsato.

Ook dat is de waarheid.

Ja, in die tijd verliepen mijn verzoekjes nog vlekkeloos.

.

Oftewel: hoe eindigt het sprookje van de octopus en de mossel?
Zie ook hier [klik]

Ik weet het nog goed, de dag dat Burak in huis kwam.
Hij zou groot zijn en breed, met lange rode haren, zoveel wist ik er van.
Ik moest maar steeds aan Jim de Groot denken, die dan wel Groot heet maar verder niet zo enorm en breed is. Maar wel lange rode haren.
Armand heeft ze ook, die van vroeger van ‘ben ik te min’, maar hé: dat is natuurlijk een pruik.
Zo dwaal ik wel vaker af. Burak dus.
Ik weet nog hoe hij kwam binnen gewandeld. Uit zo een kattenkoffer waarvan ik niet wist dat ze in dat formaat bestonden.
Maar die koffer paste maar net om hem heen.
De woonkamer leek ineens ook een stuk kleiner.
En ik geloofde op slag in poema’s op de Veluwe.

In gedachten zag ik kinderen op zijn rug door de kamer galopperen.
'Ik durf niet zo goed langs hem te lopen', zei mijn moeder die avond.
'Hij doet niks, hij is braaf', stelde ik gerust.
Maar ik wist het ook niet helemaal zeker.

Inmiddels is Burak hier ruim een jaar en hij blijkt in het verkeerde lichaam geboren. Hij had een goudvis moeten zijn, met schubben.
Het was al niet mijn bedoeling om met hem daar kattententoonstellingen te gaan, hij liet ook meteen weten dat dat een No Go was. Niks borstelen en tutten en rare fratsen.
En daarbij keek hij zo chagrijnig mogelijk.
Want even tussen ons, ik heb nog nooit een kat gezien zie zo chagrijnig kan kijken als Burak.
En dat zeg ik hem dan ook en dan kijkt hij nog chagrijniger en voor je het weet zitten we in een manische cyclus.
‘Je bent gewoon een zwijn’ verzucht ik met regelmaat, vooral als ik De Man des avonds voor het slapen gaan uit een modderige bloempot vis.

Het resultaat is op zeker moment een klittenbol.
En daar moest wat aan gebeuren. Vandaag.
Om half tien belde ik de dierenartspraktijk ‘ha-aai, hebben wij vandaag een afspraak? Hoe laat moet ik hem brengen?’
‘Hé ho-ooi’ zei de assistente, ‘om 9 uur’.
Picture my life, maar ik mocht alsnog komen.
En in een prettig roesje is hij met een tondeuse bewerkt.

Dus is Burak nog steeds een echte man, maar één zonder borsthaar.
Dus nu hebben we ruzie want dat is mijn schuld, vindt hij.
Ik vind dat het zijn eigen schuld is vanwege zijn moddergeworstel.
'Nietes!'
'Wélles!'
En dan kijken we allebei zo chagrijnig mogelijk.

Ook niet leuk.

Schijnbaar.