Dit betekent niet dat ik praat tegen feiten en omstandigheden. Het is een uitdrukking, weet u wel. U.
Regelmatig ontving ik berichten via andere kanalen. Of het wel goed met me ging, of gaat.
Je zal maar leukemie hebben uiteindelijk. [Heb ik niet] Of je zal maar dood zijn. [Ben ik niet]

Welnee. Het was me eerder 'het jaartje wel'.
Ook dat is een wat onduidelijke uitdrukking.

Vanavond was vorig jaar de avond die een afscheid zou inluiden. Zo had ik besloten.
Het was een beetje tegen beter weten in, maar daarvan had ik ook niet zoveel verstand.
Ik weet nog hoe glad het was. Glibberend reed ik noordwaarts en zag in diverse bermen heel veel ontspoorden vergezeld van zwaailicht. Ik bereikte bestemming, en wij bereikten bestemming: café De Minnaar.
Vervolgens verzeilden we in een hele slechte soap, vervuld van Mannen met Gleufhoeden, anonieme telefoon en wat dies meer zij.
Een dag later was de weg vrij. Nooit anders beleefd, hindernissen zijn er om te nemen,
zeker als ze niet meer zijn dan twee paaltjes met een dwarslat.
Feitelijk inhoudsloos, het houdt slechts wat op.

Wat overblijft is de intuïtie die zich ontplooit.
Alsof het nooit anders geweest is, omdat het zo moet zijn.
Dus wat doe je dan?
Je zorgt voor gezinsuitbreiding.

Nou.
En nu hebben we een hond, heel nobel. Een zwerfpup uit Kroatië.
Hij vervult het leven met liefde.
Geknaag, puberaal gedrag en meepraten.
We noemden hem na allerlei leuk bedachte namen 'Bufo-Bufo',
dat is Latijn voor modderwroetende pad.

Liefde, dus.
En is dat niet waar het om gaat?

Fijne dagen!
Ook voor jou.

Tevens voor de kater die daar, vanuit zijn nest hier, terechtkwam.
Hij vertoonde zich de hele middag niet. Zal je net zien.

Maar ook voor de incidentele voorbijganger is het een leuk oord.
Mais oui.
Zo eerlijk moet ik wezen.
En met een wagen volgeladen kwam ik weer thuis.
Dat levert een zonnig plaatje op.

De oogst uit Hem.

Knap ben je als je maar de helft gelooft van wat je hoort.
Briljant ben je, wanneer je weet welke helft.

Gisteren en vandaag was ik aan het snoeien. Ik wist amper dat er zoveel te snoeien was,
Snoeien is definitief, dacht dat ik niets had maar voor ik het wist twee containers vol.
En vandaag weer bijna een halve. Groene.
Laat het maar symbolisch zijn. Als iets over is dan wel geen zin meer heeft moet je het afvoeren. Geen tijd of ergernis meer aan besteden.
Oh god, ik zocht een oud mailtje op.
Jaar of twee geleden, vol kwetterende domheid die postuum doorslaggevend is.
Ik moest dit en ik moest zus en ik moest zo.
Ik moest zelfreflectie! Aha!

Inmiddels ben ik zover dat het woord alleen me al uitslag bezorgt.
Lekker ding dat vanaf de zijlijn toebijt dat dát is wat mij kan redden. Inmiddels kan ik om het arrogante gewauwel lachen.
Ik ken de leugens en grootspraak en dreigementen die maar moeten blijven wat ze zijn.
Weg uit de 'Oh- en Ah-cultuur'.
Nooit meer iets mee te maken hebben, ver van blijven,
het blijkt de beste manier.
De zelfbenoemde grote kartrekker heeft een mooi leven gehad, dus redt zich verder wel.
De gemiddelde tram rijdt harder in de spits.

Ik spande de druivenstruik en zag minstens anderhalve fles zelfgebrouwen wijn.
In het verschiet.

Ik dronk rosé op een afscheidsreceptie, wist dat het goed was.
Ik hoorde en wist ook dat ik goed doe.
De weg die je moet gaan, is de weg die je moet gaan.
De wereld ligt open, zowel figuurlijk als letterlijk.
Daar is iedereen het over eens.
Ikzelf inmiddels ook.

Be that.

De verbondenheid is van een bijna ziekmakende eenvoud.
Waar slapeloze nachten al een tijd tot het verleden behoren is er nu de onophoudelijke drang tot doorgaan. Waar gaat het nou om. Wie zijn wij en wie zijn wij samen.
Het heeft iets ontroerends tegelijk.

Dat had het vorig jaar rond deze tijd ook, het werd niet anders.

Hij heeft de bestemming inmiddels bereikt.
Ik geniet alvast met hem mee.
Het snijden van het linnen, de warmte, olijf- en wijngaarden.
Ondertussen het bewustzijn van het ongenadeloos ‘samen’.
Zo moet het blijven, zo zal het blijven.

Nog een paar nachtjes slapen.
Zo snel als vleugels kunnen dragen vlieg ik.

Naar Marseille.

Hij: 'dat gaat toch niet over die...'
Ik: 'ja! over hem!'
Hij: 'Godver!...'

Checklist doorgelopen.
Dit zit hier en dat zit daar.
Horloge om,
alles in de tas, slaapzak, nieuwe toilettas, voetbalhandschoenen.
En zelfs Pantertje
'dat is toch niet echt gek mama, een knuffel'?
...

‘Missen is iets wat je voelt als iets er niet is.’
[Toon Tellegen]

‘Jij bent zoveel verder’ zei een goede vriend. En ik bedankte hem hartelijk maar voelde me wel eens anders.

Oordelen en veroordelen.
Weten hoe het anders moest.
‘Ik weet nog wat je me een jaar of drie geleden vertelde’ zei N., toen ik haar na al die tijd weer zag en sprak. ‘toen wist ik al dat het niet meer zou komen.’
Het was me duidelijk.
Waar eerlijkheid ontbreekt en gewenst gedrag iets moet redden, daar is sprake van een kansloze missie.
Mijn boosheid achteraf was terecht. Dat hij het allemaal goed bedoeld had… Nee.
Dat hij het niet anders kon was een farce. Hij wist precies hoe hij het hebben wilde.
Ik wist het alleen niet.
Even vergeten te vertellen of ik bestond überhaupt niet.
Niet in zijn verhaal in ieder geval, toen ik het hoorde was het gebeurd.
Waan, wilde fantasieën en werkelijkheid gaan slecht samen.
Ik vroeg me af of ik mezelf iets moest verwijten.
Of ik het anders had moeten doen. Of de wereld er dan anders had uitgezien.
Mijn wereld. Zijn wereld.
Het zal allemaal wel,

Inmiddels ben ik voornamelijk geïnteresseerd in de simpelheid van mijn eigen leven.
Hoe gemakkelijk is het om niets te hoeven verzinnen,
en een ander ook die ruimte in gebruik te zien nemen.
Het is lief, het is leuk en het is goed.

Door alle factoren die van invloed zijn op een gelukkig leven buiten jezelf te zoeken bestaat er weinig kans op zinvolle invulling. Voor de één is dat genoeg, voor de ander niet. Mij lijkt het weinig zinvol om oeverloos te google-n en speculeren op mogelijke feiten en omstandigheden.

Een jaar geleden reed ik plots in een Renault Clio.
‘Jij?’ zei A.
Ik zag heus wel hoe hij een grinnik inslikte.
‘Nou ja, dat is te vinden op het wereldwijde web, dat zit er ook wel eens naast’ sprak de Alfa 156 rijdster.
Letterlijk in dit geval.
Ik google-de me een slag in het WWW maar op geen enkele manier kon ik mezelf in verband brengen met een Renault Clio, al is dat natuurlijk een Heel Fijne Auto!

Merlijn keek naar onze straat op Google Streetview en constateerde de auto van de vroegere buren op het plaatje van ons huis.
Een Renault Clio.

Gottegot.
Obsessief gedrag is eng en naar.

Ineens zong rond dat ik leukemie heb en erfelijk belast ben.
Het lijkt me een belediging voor iedereen die aan de ziekte lijdt want het is me nogal wat.
Als je maar doelgericht genoeg rechercheert dan kom je er blijkbaar wel op.

[Noot: het is mij niet gelukt]

Het internet is een mooi fenomeen.
Als je iets wil weten kun je het beste maar de kloten hebben om ‘op de man –vrouw- af te vragen’.
Zoals er niet alleen ‘kloten’ maar ook de ruimte nodig is waar het oordeel niet al is gevallen voor de vraag überhaupt gesteld is.

Mij is niets gevraagd want het antwoord is niet interessant.

Gisteravond zagen we Lohues.'Hout Moet'.
Gemengde gevoelens.
Genialiteit tegenover dorpsroddel.

Dit is aanstekelijk.

Zelfs terwijl radio2 een eighties-revival doet.
Er werd namelijk in die jaren héél veel rare muziek gemaakt,
dan dwaal ik snel af. Voor wat het waard is.

Als we het hebben over The Eighties: ik was veertien toen ze begonnen & Doe Maar kwam op.
Het meest 'Doe Maar' aan mij was geloof ik zo een rood-geel-groen-gebreide trui. Plus de onvermijdelijke kleine buttons.

Het is niet zo goed in een blogrevival-week,
maar ik revival heus wel.

Vanavond zien we dit & deze:

The importance of being Earnest, het belang van Ernst.
En Bob Dylan. In een Grote Kerk.
Als dat geen retrorevival is!

Maar goed. Dat ik al wist van Twitter, dus, maar tegenwoordig vind ik alles Gedoe.
Zeker als het gaat om het snappen van zaken die de hele wereld al snapt.
Senseo-apparaten, platte televisies, recordable dvd-spelers.

Sinds dit weekend verdiep ik me enigzins, een beetje en af en toe in het Twitter-Gebeuren.
Begon er waarempel de lol van in te zien!
En binnen vierentwintig uur raak ik prompt geconfronteerd met een bericht van Zezunja.
Zezunja schrijft fijn, Zezunja kan schrijven en dat de tranen je soms in de ogen springen. Zo fraai.
Twitteren, het is een werkwoord, doet ze ook en zij riep op tot een blogrevival.
Pofferdrie, ik weet net wat een #hashtag is en ik word terug gejaagd naar m'n blogje.

Nou was ik net even in de twitter om niet te gaan schrijven wat ik nou beter eigenlijk net niet wilde schrijven.
En dat bleek de bedoeling.
Dat heet 'een uitdaging.' Aha, AHA!

Dus later meer.

Het hoogtepunt van mijn dag vandaag was dat het me lukte via mobiele telefoon een inderhaast geschoten foto aan een twitterbericht te plakken en te versturen.

Daar stond de foto op zijn kant.

Hier niet.

Wat duiven zijn voor balkonbezitters in Amsterdam,
dat zijn eenden voor woonbootbewoners.
Leuk in de verte,
maar assemanie in mijn woonkamer komen schijten.

Toeristen/ logé's hebben daar weinig begrip voor en compassie mee.
Dieren zijn dieren.
Je lokt ze, praat met ze en paait ze.
Met een paar kruimels brood bijvoorbeeld,
ze hangen aan je lippen!

[En dan maken dat je wegkomt. Dat dan weer wel.]

Vanochtend had ik wel ineens heel nare uitslag in mijn nek.
Echt heel vervelend! Hoor!
Alsof ik vervuld van lentekriebel in de brandnetels was terechtgekomen, maar dan zonder brand.

Ik heb precies 4 dagen van mijn lievelings-moederdagknutsel kunnen genieten.
Is dat nou incubatietijd?
De fietsbandketting.
Ik blijk allergisch voor rubber.

Zo ontdek je nog eens wat in een huishoudhandschoenloos leven.
Google weet ervan, sinds ik dit getypt heb.

Het is me wat!

Vanavond deed ik iets dat leek op aquarel want dat kan lomp, met dikke kwast en luistert niet zo nauw.
De doorlopen kleuren en model Frans vervulden me met enig enthousiasme en dat maakt tekenen en schilderen nou soms net zo leuk,
het leven gaat ongenadelos fijn door ondertussen.

Tientallen hersenspinsels vonden geen tijd een plek te vinden op het wereldwijde web.
Of ik had nog geen zin ze op te typen en ze verdwenen voor het moment in het vuur in de tuin, dat kan ook.
Beetje zomer.
JP den Tex kwam in respectievelijk Amen en Kleine, krappe Komedie. Jeroen Zijlstra passeerde bijna ongemerkt, Frank B. verscheen, zo ook Huub S. en BartJan B.
Dorpjes Arcen, Exloo, en hoe heet dat kleinste stadje, oh ja, en oh ja, Maastricht, Nieuwegein, Soest en Kampen,

Nogal onderweg. Nogal thuis ook.

Mijn favoriete Moederdagcadeau is een ketting die gemaakt is van kraaltjes en oude fietsbinnenbanden. Alle fietsen in de wijde omgeving staan op twee kratjes.

Het konijn heet Snuffie-Vlekje.
Hij, oh nee, zij is ooit vernoemd naar meester Harm-Jan.
Die heeft namelijk ook een streepje tussen beide namen.

Het konijn leeft nog steeds maar heet inmiddels Fluffy-Snackje.

Nou. Zo dus.
Het vuurtje brandt.

‘Roze…’ giechelde zijn assistente.
‘Hou je ook van K3?’ informeerde ik, vrijwel onverstaanbaar.
Die kende hij niet.
Zeker niet als dat Nederlandstalig was.

Het was een wonderlijke conversatie,
dat eerste gesprek met mijn nieuwe tandarts.

Maar het deed lekker geen pijn!

En tegenwoordig is het zo dat er wel grotere bagger is dan het toch wel pretentieuze Veronica destijds. Maar goed, ik weet al niks van hoeren en boeren die mannen en vrouwen zoeken.
En theater blijft toch theater.
Het kan wat zijn, het kan niets zijn.
Mijn aandacht werd er op gevestigd omdat Lange Frans werd geskipt en vervangen door Martin van Waardenberg. Die wilde ik na twintig jaar wel weer eens zien.
En als hij zou mee doen … allez, ik bijt me ook door Sjoerd Pleijsier heen.

Dus gingen we op pad, om kwart voor acht.

‘Moest je niet reserveren?’ zei hij.
Ik gokte op ‘nee’.
Dure musicals zijn aan dit dorp niet echt besteed.
Zelfs zo erg ‘niet’ dat we het 2e kaartje gratis kregen. We waren met ons honderdzevenendertigen, zo leerde navraag.
De dag ervoor waren er negentig bezoekers geweest. Zo gaan die dingen.

En eigenlijk was dat niet terecht.
Annick Boer en Mylene d’Anjou en Ruben Lürsen en vooral Richard Groenendijk zijn stuk voor stuk oké. En soms meer dan dat. Zo ook nieuwkomertje Thijs Steenkamp en laten we Martin van Waardenberg niet vergeten.
Je hoeft niet van Veronica te houden of postuum om het schip te gaan huilen om je twee uur te vermaken.
Een soms hilarische terugkeer in de tijd die, ‘mag ik even een pen’, voorspellende uitspraken met terugwerkende kracht waarde gaven. ‘Herinnert u zich deze nog?’, ‘Waarheen waarvoor’ dat klinkt als een uitvaartklapper.

“Daar heb je meneer Gamma’ zei hij.
‘Ik zal hem even de hand schudden’ grijnsde ik.
Er waren uiteindelijk wat jaren overheen gegaan.
‘Wat Doe Jij Nou In Emmen, Peet?’ zei een verbaasde meneer Gamma.
‘Wonen’ zei ik.
‘Huis met een tuin zeker?’
‘Jazeker’, zei ik. En hij zocht maar weer eens een pen, dit maal om zijn mailadres te noteren.
Daardoorheen gaf een bezoeker aanwijzingen over hoe en wat die Rob Out nou eigenlijk was.
‘Ik Moet Nu In De Bus!’ zei meneer Gamma.

‘Zeg’ zei hij vanochtend. ‘Die Martin van Waardenberg…’
‘Haha’ zei ik ‘jij bent de leukste!.’

Ik weet het niet zeker, maar hij keek tevreden.
En terecht.

Nou. Neem me niet kwalijk. Ik vind zo een procedure met een injectie in den schouder die er toe leidt dat je gevoelsmatig een opgeblazen gevaren driehoek bent nogal wat.
Vervolgens kom je in een ‘waarheen-waarvoor’-fase die je een
tunnel inleidt die je doet afvragen of je er ooit nog uitkomt. Ballonnetje in de hand om in te knijpen als je in paniek raakt of iets anders niet meer weet. ‘Dan kijk ik of ik je kan helpen’ zei de verpleegkundige.
Dat is het verschil.

Ik gleed weg op sympathieke tonen waarvan ik dacht dat ik later nog maar eens na moest vragen wie dat was. Er zijn van die momenten dat je denkt.
Vervolgens zag ik door mijn oogharen hoe strak ik in die tunnel lag.
Ik kreeg ‘Bluf’ met ‘Liefs uit Londen’.
In opperste concentratie bedacht ik dat ik die versie van Chantal Whatshername kende.
Zo een musical-meisje. Zij zou wel in die tunnel passen.
Ik vroeg me dat af van de voorzanger van Bluf.
Als die man ooit iets gebeurt, dan hoop ik dat hij ver heen is of de tunnel wat ruimer.

En ik kreeg een hoestbui.
Een hoestbui waarin ik hoopte dat mijn schouder stil in een frame bleef liggen.

Waarna ik werd vergast op een lied dat ging over Zeven dagen & Zeven nachten.
Daar ging het mis, de cd sloeg over, bleef hangen en die zeven dagen en nachten vlogen werkelijk voorbij.
Dat ging over op ‘Op Fietse’ van Skik.
Fokkin’hell, ik zag Lohues in de tunnel en zag het somber in.
Dat zou écht niet kunnen.

Na een ruim half uur werd ik de verbrandingsoven weer uitgeschoven, levend en wel.
‘Die cd van jullie blijft hangen’ merkte ik op.
‘Zeven dagen, zeven nachten, vlogen als een schaduw heen’.

‘Had maar in het ballonnetje geknepen’ schrok de verpleegkundige.
Daar vond ik de nood niet hoog genoeg voor.
Achteraf.

Mijn zorg over Lohues in de Tunnel hield ik maar voor me.
Kan me wel overal druk over maken.
Zeg!