23 december 2018
mispoes


Eigenlijk wist ik het gewoon niet meer precies.
De meest logische vraag is dan 'wat niet precies' en daarin zit de kern van het dingetje.
Het is de vraag die je jezelf stelt en waar je zelf het antwoord misschien wel op weet maar de kern van de vraag ligt soms niet bij jou.
Dus de kern leg je neer bij de veroorzaker die vervolgens geen antwoord geeft op de vraag.

Ik ken iemand die dan immer enthousiast repliceert dat 'geen antwoord ook een antwoord is'.
Maar ja. Dat is iemand die altijd antwoord geeft.
Dan vraag ik door, volgt een antwoord of een vraag die ik vervolgens weer beantwoord en voor je er erg in hebt is er sprake van communicatie.
Open en eerlijk. Zoals het hoort.

Denk ik.
Hoe kun je anders leren van waar het mis gaat en hoe kun je anders.
Stuk leuker.
Kan niet anders meer dan concluderen dat niet iedereen anders wil hoe wollig ook verpakt.
Dan eindigt iedere vorm van communicatie in een 'jamaarjij', opgevolgd door nietszeggend zwijgen.
En dan denk ik. ben ik depressief, suïcidaal of mooier nog: gestoord?
Of kijk ik in de spiegel van een klein gekwetst ego dat alleen kan overleven door te kwetsen?
Psychologen en psychiaters varen er wel bij, als ze ooit zover mogen komen.
Narcisme is een eng ding,
zeer slecht voor mijn vertrouwen in de mensheid in het algemeen.
Want je herkent het niet meteen en als je het herkent is het te laat.
Dus om dat maar voor te zijn begin je d'r niet eens meer 'an. Lekker overzichtelijk.

Ineens komt het moment dat je ontdekt dat iemand zonder dat je er erg in had – gat in afweergeschut, muur ingestort, zoiets - onder je huid ging zitten.
Op het moment dat je je dat realiseert, duurt even want dat was niet de bedoeling bezig ik in dit geval wat krachttermen, gooi er wat gefoeter overheen en na korte tijd van pijnlijk gemis gaat het leven door. Zo kan het.

Deze week stopte een leventje.
Dat van mijn lievelingskat, van wie ik geloof ik de lievelingsmens was.
Ik geloofde in hem en waar alle geloof ophield geloofde hij mij, door te laten zien dat hij er wilde zijn. Jaar in, jaar uit, en nu is het over. Het was op.
Dat vond ik, hij weigerde vanzelf en zomaar te doven. Maar hij vertrouwde me.
En daar ga je met het vertrouwen dat je geeft, vond ik mezelf net zo onbetrouwbaar en misplaatst als wat ik zo verafschuw. Daar valt ook niet tegen te praten, ondanks alle goede bedoelingen want zo navelstaarderig ben ik dan ook wel weer.

Afscheid went. Het gemis niet zo maar.
Nooit,
wist ik ineens weer.

Peet - 22:23 -