9 oktober 2016

hartslag


Ja. Ik ben fan van het verleden.

Ik houd van gezamenlijke herinneringen, zo zal ik het maar omschrijven.
Inmiddels zijn dat het er zoveel dat ook ik het soms niet meer weet.
Ik sprak iemand die een avond memoreerde. Ik wist die avond nog en met wie zo ongeveer, het 'waarom' en 'hoezo' wisten we allebei niet meer.
Het voelde een beetje als het begin van het einde, al wisten mijn gesprekspartner en ik nog meer dan de rest van het gezelschap, dat voor een deel niet eens meer wist of ze wel of geen deel uitmaakten.
Okee, okee, jaar of dertig geleden.

Geschiedenis.
Sommige geschiedenis is nog actueler, die loopt dagelijks om me heen. Dat heet een hond, die voorlopig in mijn tegenwoordigheid nog geen geschiedenis is.
Bijna was hij weg, want gedeelde aanschaf in een voorbij leven.
Hij zou worden gehaald, 'of ik paspoort en voerbakken maar klaar wilde zetten',
maar na een slapeloze nacht mijnerzijds toch maar niet: 'dat begreep ik toch ook wel'.
En eerlijk gezegd begreep ik het niet, al had ik best kunnen invullen dat de zorg voor iets anders met een hartslag voor sommige mensen te veel is.
Laat staan dat er een boodschap aan verbonden was.
Voor mij was die er wel, voor de andere hartslag die hond heet ook~
en 1x te vaak ging ik af op oeverloos gezwets zonder bodem.

Maar hij leeft. Dus ik stuurde van dat bewijs een foto.
Daar viel verder niet zoveel aan te begrijpen, dacht ik, maar oh-oh ook dat was te zwaar. Denk ik.
Met stomheid verslagen
Ik werd in ieder geval doorverbonden met zijn nieuwe geluk en levenswijze en
eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik om de potsierlijke kitsch moest lachen.

Ze gaf me haar mailadres, of verzin ik dat?
Cute. Maar waar moest ik het in godshemelsnaam met haar over hebben?
Hoe verschrikkelijk leuk en lollig zij in het leven staat?
Hoe veel beter zij hem begreep?
Of erger nog: dat ze mij vanuit die naïeve stompzinnigheid meende te kennen of herkennen.

Het was een waardige afsluiting van waarin deze keer niet geslagen of gegild werd, al begreep ik dat postuum wel.
Zelfbenoemde slachtoffers vinden een nieuwe pleister, de wond ettert door.

Mijn verleden vlak je niet uit, het vervaagt soms wat.
Herinneringen van waarde blijven.

Peet - 21:45

er zijn 0 meningen over hartslag