9 augustus 2010

moeilijk

Ja, modeltekenen.
Ik wist nog een jaar dat ik van vier mensen les had.
Ik wist er nog drie en hij was de vierde man.

‘Twintig jaar geleden. Dat was wat’, dacht ik terug.
Hij liep dan nogal rond en iedereen voelde de zenuwen langs de ruggengraat denderen.
Want hij kon nogal meedogenloos zijn in zijn commentaren.
En dan liep hij rond en hij zuchtte.
Hij zei niets.
Dat was het ergste, hij zei gewoon niets.
En wij ploeterden door, voor zover dat ging, gebukt onder de kritische blik.
Maar hij zei niets, hij zuchtte alleen. Heel diep.
‘Uiteindelijk nam je dan plaats achter de grote tafel, zette je handen er op en zuchtte nog een keer...
En dan keek je rond en zei alleen ‘Moeilijk hè,... jongens...?!’'

Hij grinnikte.
Zij lachte.
Ik maakte een foto van dode garnalen.
‘Pas was hier iemand die net zo heet als jij’, zei hij.
‘Die maakte ook foto’s van al het eten, zit dat in de naam?'
Hij stond aan de andere kant van de tafel, net als vroeger
'Had zij ook een weblog?' durfde ik nog te vragen.

Het bleef bij één foto.
De salade uit eigen tuin en de aardbeien-frambozentaart waren eigenlijk mooier.

Maar die durfde ik niet meer.

Peet - 11:25