30 juli 2010

huisvee

Vakantie is een leuk fenomeen.
Vanuit het leven van ‘moeten’ en dat het liefst ‘snel en op tijd een beetje’ is het gemakkelijk je rijk te rekenen in wat je allemaal kunt doen. De kunst is het loslaten.
Zo denk ik nu, na 2 weken.
Ik heb me overgegeven aan de lome leegte van het niet moeten.
Kamperen helpt. Buiten leven helpt heel erg.
Beetje naar de lucht kijken, eventueel regenbuitje voorzien en vervolgens van uur naar uur leven.
Vuurtje stoken, beetje eten, beetje drinken.

Koelkast doet het weer. De meneer zou tussen acht en één langskomen.
Hij was er om tien voor acht en werd omcirkeld door nieuwsgierig huisvee.
‘Ik hou van honden en katten’, zei hij. ‘Maar als ze me in de weg lopen dan kunnen ze een rotschop krijgen, dan leren ze het best ’.
‘Pardon?’ zei ik dreigend.
Het was dat koelkast een nieuwe compressor nodig had en dat behoedde mij voor het uitdelen van een rotschop. Man kreeg geen koffie.
De man zat al snel te monteren en links en rechts wat achter oren te krabben.
Ik kan namelijk ook heel dreigend kijken.

Vervolgens heb ik een koe opgehangen in de tuin. Ze lag bij M. op zolder.
Ik ben zeer tevreden over haar aanwezigheid.
Als ik des ochtends met een kopje koffie tegenover koe zit, kan ik er zomaar een uur over nadenken hoe ik koe beter kan bevestigen. En dat koe wel een sopje kan gebruiken.
Of dat ik zelf een koe ben.

Ik zei het al eerder: als ik niet meer denk ben ik dood.
Morgen ga ik een koe aaien.

Of een draakje slachten.
Mijn mailbox zegt dat ik nogal gelezen wordt. Ik vergeet dat wel eens, alhoewel de laatste tijd even wat minder.
Het is lief dat u mij niet verder in verlegenheid brengt.

Het gaat goed met me, dank u wel.

Peet - 23:42