8 juli 2010

haargrens

Ik haalde mijn hand door zijn haar en bleef hangen in zijn nek.
Op de kriebelende haargrens.
‘Besta ik eigenlijk nog?’ vroeg ik hem.
‘Huuh’ rilde hij en liet zijn arm zien.

Kippenvel.

‘Wat bedoel je precies?’ vroeg hij naar de bekende weg.
‘Nou gewoon. Of ik nog besta.’
‘Oh’ zei hij.
‘Nee’ zei hij stellig.

Daar houd ik van.
Duidelijke taal.

Dus, ik ben verdwenen,
in het schijnbaar niets.

Schijnbaar.


Peet - 20:30

er zijn 0 meningen over haargrens