14 februari 2010

zaterdagochtend

Nee. Dan hoef ik niets. Dat wil ik ook graag zo.
Het liefst zonder wekker, het liefst zonder haast.

Dat lukt niet altijd maar meestal wel en zo hou ik het graag.
En dan toch…
‘Mama! Je werk heeft gebeld! De mensen zijn al binnen!'

Blik op de wekker, kwart over negen.
Eén minuut later sta ik aangekleed bij het Senseo-apparaat in de keuken.
Als het zestien minuten over negen is én het is geen schooldag én het is zaterdag,
waarom sta ik dan hier. Welke mensen zijn al binnen? En waar?
Erger nog: waarom moet ik daar bij zijn en wat moet ik daar doen?
Ik heb er een half uur over na zitten denken in de wetenschap dat mijn nieuwe agenda het goed doet. Daar stond niets in.
Maar wat was er dan wel, of was dit een verkeerd geplaatst telefoontje?
Mijn telefonist bleef volharden dat het mijn werk was geweest en dat de mensen echt al binnen waren. Maakte hem niet uit dat er op mijn werk op zaterdagochtend niemand aan het werk is.
Moesten ze maar niet bellen.

Oh, vraag me niet hoe mijn brein werkt op een kopje Senseo.
Van mijn werk naar bedrijf en bedrijvigheid op zaterdagochtend.
Ik noemde de naam van de plaatselijke opticien en zag een bescheiden vlaagje van herkenning. Ja. Nou ik dát zo zei…
‘Zou het zo kunnen zijn dat iemand zei dat ‘de lenzen al binnen zijn’?’

Eureka!
Het volgende moment stond ik onder de douche.

De dag mocht opnieuw beginnen.

Peet - 22:28