20 februari 2010

vibraties

Als ik iets niet op orde heb dan hebben we het over mijn make-up verzameling.
Natuurlijk heb ik een beautycase, in case of beauty. Daar verzamel ik vooral muggensticks, betadine en kinderparacetamol in.
In het medicijnkastje zitten dan weer een nagelknipper, verbandgaasjes en hoestdrank. Als je het maar onthoudt werkt dat prima.
Mijn lievelingslippenstift zit als het goed is in mijn tas-van-het-moment. Of ligt op het kastje in de huiskamer, bij de spiegel.
In de badkamer liggen mascara, eyeliner en poederdoos. Maar sinds de kapotte lampjes boven de wastafel nog niet vervangen zijn mogen die attributen ook op het kastje in de woonkamer.
Of in het laadje van dat kastje.
Of in de tas-van-het-moment als ik om half zeven des ochtends nog geen zin heb.

Soms, en dat is niet zo heel vaak, heeft een onderdeel uit de verzameling geen zin meer. Dan kan ik een paar weken bedenken dat bijvoorbeeld poederdoos en mascararoller wel erg weinig kleur geven. Psychologisch werkt het nog wel even want ik kijk niet vaak genoeg in een spiegel om het gebrek aan effect te zien.
Dan duurt het in dit geval nog weer een paar weken voor ik er überhaupt aan denk dat ik een drogist of parfumerie in moet.
De laatste keer dat ik een drogist inliep voor een lippenstift moet in Enschedé geweest zijn. Dat was om vijf voor zes en ik kreeg het voor elkaar om hierbij voor zes uur nog een paar laarzen in de aangrenzende schoenenwinkel op de kop te tikken.

Ik had al bijna een jaar een cadeaubon a tien eurie van de firma Douglas liggen maar had mezelf bij Ici Paris onlangs voorzien van The One van Dolce & Gabbana. Daar hadden ze aanbiedingsafprijzingskorting namelijk.
Bij de firma Douglas hebben ze ook mascara. Wel iets duurdere mascara natuurlijk maar what the heck, ik had een bon.
‘Mag ik één mascararoller’ zei ik ferm tegen een verkoopmeisje.
Ik regel dat soort dingen nou eenmaal liefst snel en bij Douglas neemt men graag de tijd die ik er niet voor over heb.
Het feest kon beginnen, voor ik het wist was ik geconfronteerd met minstens vijfentwintig mascararollers. In alle kleuren van de regenboog, met- en zonder glitters, longlash en curly options.
‘Ik wil gewoon een donkerbruine’ zei ik benepen, om er toegeeflijk ‘of een zwarte’ aan toe te voegen.
Nou. ‘Dan is dit een fijne! ‘
‘Als je op het knopje drukt gaat’ie trillen’ zei het verkoopmeisje ook nog, hulpvaardig.
‘Trillen?’ schrok ik en ik keek naar de tekst op het raam, salguoD, geen cuD eL enitsirhC.

Ik drukte op het knopje en werd overvallen door plaatsvervangende schaamte. Een trillende mascararoller, hoe motorisch gestoord wordt de hedendaagse vrouw ingeschat?
Overigens, als ik mezelf inschat is het niet onaannemelijk dat ik een chaos aanricht met een vibrerende mascararoller.
Het ding kost veertig euro. Maar dat is dan wel inclusief batterij natuurlijk.

Drie kwartier later had ik een prima hoogsensitieve, niet meedenkende mascararoller waarvoor ik tien euro moest bijbetalen.
Een koopje, ik zweer het u!

Peet - 13:10