3 december 2009

gedrukt

Merlijn kreeg voor zijn verjaardag een heus fototoestel. Als een kind zo blij.
Des avonds werd vervolgens mijn taak zijn nieuw geschoten projectielen naar de huiscomputer te transporteren. Daar ben je moeder voor uiteindelijk.

Vorige week bleek op een middag plots dat een vermoeden was ontstaan dat Merlijn zelfstandig naar het winkelcentrum was afgereisd. Boodschappen doe ik daar sinds jaar en dag zelf, dus ik heb het ontbreken van de noodzaak van zo een barre tocht met hem doorgesproken.
Het was niet zo. Hij was daar niet geweest, dat moest een misverstand zijn, hij had er immers niets te zoeken, etcetera.
Zijn geloof in deze versie was sterker dan dat van mij.
Maar wat moet je met de glasharde ontkenning en de oprechte bijgeleverde blik?

Des avonds transporteerde ik zijn foto’s naar de pc.
Er zaten heus hele leuke tussen, ik kan u verzekeren dat zo een camera je deelgenoot maakt van het verborgen leven van je kind. Een aanrader.

Deze foto stond er ook tussen:

Dus.
‘Merlijn luister eens’ zei ik de volgende ochtend, ‘er is iemand met jouw fototoestel in het winkelcentrum geweest.’
De glasharde blik van de dag ervoor werd ineens wat glazig.
‘Hoe weet je dat?’
Ik liet hem het mapje met zijn laatste foto’s zien.

Terwijl hij zijn productie bekeek liep ik weg.
‘Shitshitshitshitshit’ hoorde ik hem mompelen.

Hij was het onvoorwaardelijk eens met zijn huisarrest de opvolgende zondag.

Peet - 22:20