12 mei 2007

basjesdag

De spanning in Huize Peet is sinds woensdag haast ondraaglijk.
Gelukkig ben ik reuze stressbestendig maar ik denk dat deze eigenschap slechts gedeeltelijk is ingebakken. Of laat ik het anders uitleggen: na waar ik door de jaren heen zoal mee geconfronteerd werd, dan wel tegenaan liep maak je mij de pis niet snel meer lauw.
[Dit is de meest onsmakelijke uitdrukking die ik ken,
ik dacht: ik gooi ‘em er even in.]
Woensdag was de dag dat de eerste geheimen hier zeer omslachtig naar binnen werden gedragen. Vanaf dat moment verhuizen ‘de geheimen’ drie maal daags van kast naar andere kast en weer terug.
‘Wat zijn jullie toch allemaal aan het doen?’informeer ik dan op mijn onnozelst.
‘Helemaal niks! Hoor!’ zegt dan de één.
‘Is het zondag moederdag en wanneer is het dan zondag’ vraagt vervolgens de ander.

Spannend! Oeh!
Voor mijn moeder en de moeder van H. doen we niet zo ingewikkeld. Daarvoor hebben we op zaterdagmiddag de DA-drogist. Naast HEMA-fan ben ik ook DA-fan.
Vanmiddag trof ik er een jongetje van een jaar of zeven dat met zijn armen al vol van schap naar schap zeulde.
Ik stond bij Het Moederdagschap vlak bij de kassa. Hij was klaar met zijn rondje en kwam aangewankeld.

Dát was voor zijn vader, de rammelaar en de knuffel waren voor zijn zusje en een anderhalve literfles Niveabadschuim voor zijn moeder. Voor zichzelf had hij een guitig aapzeepje uitgezocht.

‘Joh’ zei de vrouw achter de kassabalie ‘is dit wel de bedoeling?’.
‘Jazeker’ knikte hij. Hij mocht van zijn vader een cadeautje kopen voor alle leden van het gezin. Voor zijn vader, zijn zusje, hemzelf en voor zijn moeder.
Hij wapperde trots met een biljet van twintig euro.

‘Dit gaat niet goed komen’ zei de andere kassamevrouw.
‘We geven de bon mee, dan kunnen ze toch ruilen?’ zei de ander.
‘Ik vind het wat sneu voor zijn moeder’, twijfelde de ander.
‘Hoe heet je?’ vroeg ze aan het mannetje.
‘Bas’ zei hij.
‘Is je vader nu thuis? Dan bel ik hem even.’
In een ‘Ooh, waarom dan? Dat hoeft toch niet?’ uitte Bas zijn verbazing.
‘Help!’ keken ze elkaar aan.
‘Bas luister eens. Het is morgen geen Basjesdag of zusjesdag maar móéderdag.’
Bas leek niet onder de indruk.

Ik keek en hoorde het grinnikend aan.
‘Zou het kunnen…’ –oh ik denk graag een potje oplossingsgericht mee- ‘dat zijn vader inderdaad heeft gezegd dat hij een cadeautje voor hem, zoonlief en dochter mocht kopen. Maar dat hij bedoelde dat het drie moederdagcadeautjes moesten zijn, om aan mama te geven?’

Eureka!
‘Bas, zou het kunnen dat papa bedoelde dat jullie morgen alle drie een cadeautje aan mama gaan geven omdat het moederdag is?’
Bas was ineens overtuigd van de leukigheid van dat idee.
‘Dan gaan we nú drie cadeautjes voor mama uitzoeken!’
Mama hoefde geen geurtjes en luchtjes want die heeft ze wel genoeg. Vond Bas.
In geen tijd waren toch drie acceptabele alternatieven gevonden.
‘Wat een mooi papier’ glunderde Bas even later. ‘En wat een mooie veertjes en strikjes.’
Zeventien euro negenentachtig bedroeg de schade.
‘Doe er ook nog maar zo een mooie tas omheen’ sprak Bas. Hij begon er duidelijk plezier in te krijgen.
En Bas verliet de winkel.

We slaakten alle drie een zucht van diepe opluchting.

Ik zeg morgen ‘Ooh wát een mooi schilderij, wie heeft dat toch gemaakt?’ als ik het pakje van mijn jongste zoon open maak.
Die instructie fluisterde Tobias me vanavond bij de welterustenkus in.

Peet - 11:28