8 maart 2007

wel een beetje raar, 25 jaar

‘We hebben vanmiddag nog wat omgegooid’ verzuchtte de acteur na afloop. ‘God wat ging dat slecht’.
En intuïtief begreep ik wat hij bedoelde. Ergens aan het eind, na de oorlog zeg maar, spraken de acteurs niet meer de zaal in maar plots tegen elkaar.
‘Het leek wel huwelijkstherapie’ zei hij.
‘Werkte niet’ vervolgde hij. ‘maar jij zit op dezelfde kruk als vorig jaar.’

Yeah. Let’s talk about us.
‘Ik heb vanmiddag nog gezegd dat je er vanavond zou zijn’ zei hij.
‘Tenminste, bij leven en welzijn enzo’.
Natuurlijk was ik er. Zoals bijna altijd de laatste vijfentwintig jaar. Met het ‘welzijn’ valt het trouwens na drie dagen pillen ook reuze mee.
En vriendelijk schudde ik wat handen en knikte minzaam naar medetoeschouwers die kwamen vertellen hoezeer ze genoten hadden.
‘Volgens mij denken ze dat jij ook meedeed maar dat je er wel heel anders uitzag’ fluisterde hij achter zijn hand.
‘Hehe’ grinnikte ik wat samenzweerderig terug ‘zeg, die Will van Kralingen die was zostraks toch nog blond?’

Maar ook ik was onder de indruk. Wat een prachtig toneelstuk.
‘Ben je hier alleen?’ vroeg hij. Ik keek om me heen en onder mijn barkruk.
Ja, gelukkig wel. Toneel doe ik graag alleen. Daarbij:
‘Ik zag veel oudere echtparen om me heen’ zei ik ‘… moet toch confronterend zijn, zoiets’
Want het ging allemaal over de liefde en over het gebrek daaraan.
Hoe mensen met elkaar getrouwd kunnen zijn in volstrekt verschillende beleving van die liefde.
In een prachtige taal.
‘Onthouden’ dacht ik steeds. 'Wat een zinnen'. En ‘wat een statements’.
‘Lees je?’ vroeg hij ‘Je moet het boek lezen, de taal is zó mooi!’
Dat vermoeden had ik al. En kreeg bevestigd dat de taal uit het stuk die van het boek is, niet alleen van de toneeltekst.

‘Bij Harold en Maude was ze er al’ sprak hij tot medespeelster Saskia Temmink die even aanschoof.
‘Ja hoor, toen was ik negen’ zei ik trots. Oh nee iets ouder.
En toen dat stuk met Ton van Duijnhoven. ‘Oh ja, die eenakters’
Daarna ‘Vrijen’ met Sjoerd P., Hedie en Conny. 'Onder het Melkwoud'. En met Ton Lensink, in moordspel.
En… en…en…
‘Eten met vrienden’ en ‘Mephisto’.
Vijfentwintig jaar, bijna. Bevlogen begenadigd acteur. Bijzonder mens.

kentering2.jpg

Hup. Nog één glas wijn.
En nog één ferme hug met 1 meter 75, gokte ik zo.
‘Dag lief Peetje’ zei hij.
‘Dag idool’ zei ik praktisch als altijd.


[Morgen koop ik het boek om alles nog even na te lezen.]

Peet - 12:21

er zijn 3 meningen over wel een beetje raar, 25 jaar

Kenteren? Tegenwoordig 'kantelt' toch alles?

de P. - 08 maart 2007 01:09

@de P.urist: 'kenteren' vind ik een mooier woord,
maar ehm... weet even niet wat je bedoelt,
ik sta in ieder geval nog recht overeind

peet - 08 maart 2007 06:41

Ik heb het ook gezien. Mooi boek en een prachtig stuk.

Jurre - 24 maart 2007 01:14
jij ook een mening?









Gegevens onthouden?