30 oktober 2006

laatste bus

Ik was verschrikkelijk in de stemming.
Anders kan ik het niet verklaren.
Om te beginnen huppelde ik als een twaalfjarige bakvis naar de gereedstaande bus.
Laat ik vooropstellen dat ik als twaalfjarige al lang niet meer huppelde, laat staan dat ik wist wat een bakvis was. Strikt genomen vind ik het nog steeds een belachelijk woord maar het gaat even om het beeld.
‘Moesten we maar niet eens gaan’ joelde ik tegen de samenscholing van buschauffeurs.
‘Neu’ zei de één. ‘Kalm aan’ zei de ander.
‘Zullen we er dan nog maar eentje…’ wees ik naar het etablissement dat ik net verlaten had. En wist ik dat het volslagen nutteloos is zoiets aan buschauffeurs voor te stellen. Die hebben het schema dat ik allang uit het oog verloor die avond.
In een fractie van een seconde besloot ik me aan te sluiten bij hun gespreksonderwerp: de loonstrook. Wonderbaarlijk hoe ik dat zo snel kon bij elkaar kon schakelen.
‘Controleren jullie zo af en toe wel of het allemaal een beetje klopt?’ stookte ik een brandje binnen de regionale busmaatschappij.
‘Neu’ zei de één. ‘Ik wel’ zei de ander begaan.
‘Want jullie werken wel veel ’s avonds’ deed ik opmerkzaam. Het was twaalf uur de nachts.
‘Wij hebben vaste ORT’ zei de ander.
‘We hebben wát?’ zei de één. Dat was mijn buschauffeur.

‘Onregelmatigheidstoeslag’ legde ik uit terwijl we de bus bestegen.
‘Rondje van de zaak’ zei mijn chauffeur terwijl ik mijn portemonnee trok.
‘Dank je wel’ zei ik, ook al moest ik nu uit goed fatsoen het gesprek wel een beetje volhouden.

‘Ik heb de MEAO gedaan’ zei mijn buschauffeur. Ik bespeurde iets van trots in zijn stem.
Niet zo economisch om mij gratis te vervoeren in een verder lege bus, al kon hij daar voor het grootste deel niets aan doen.
Maar dat hij toch echt nooit van plan was geweest om achter een bureau te eindigen.
‘Nou duh’ zei ik. En ik vertelde dat ik toevallig een nieuwe baan heb waarin ik heel veel buiten mag spelen. Dat ik daarbij achter héél veel verschillende bureaus mag zitten leek me verder niet zo’n waardevolle aanvulling.
‘Ik weet nog dat ik op vakantie was in Oostenrijk en toen kwam er zo een touringcar aanrijden’ zei mijn buschauffeur dromerig. ‘Toen wist ik: dat wil ik ook!’

‘En nu rij je rondjes in een stadswijk’ dacht ik.
Sommige dingen moet je voor je houden al is dat niet altijd mijn sterkste kant.
‘Van welk jaar ben jij?’ vroeg ik toen maar iets anders.
‘Negentienzesenzestig’ zei hij.
‘Ik ook’ wist ik.
‘Weet je wat het is?’ vervolgde ik net toen ik uitstapte ‘we zitten in de midlifecrisis en dat is nog helemaal geen pretje!’

Ik hoorde mijn buschauffeur hard lachen terwijl de deuren weer dichtschoven.
Alsof het een grapje was.

Peet - 11:49

er zijn 4 meningen over laatste bus

't valt ook niet mee he om 40 te zijn? ;)

Kwebbel - 31 oktober 2006 09:19

'k ben nog helemaal geen 40, oeioei wat komt er nog?

joris - 01 november 2006 03:39

En daarna zal hij zijn eigen gedachten hebben gehad.

Kees - 01 november 2006 08:34

@kees: dat vrees ik achteraf ook
en dan niet die van mij zeker?

peet - 01 november 2006 11:14
jij ook een mening?









Gegevens onthouden?