25 oktober 2005

serendips.org

Stel je voor.
Je begint op zekere dag met een weblog. [Ik heb het over mezelf.]
Ondanks de tomeloze populariteit van het fenomeen ging ik niet over één nacht ijs.
Ik vond het namelijk nogal … eh… wat.
Toen ik begon las ik met veel plezier al lang log. [Dat is een soort werkwoord, loglezen.]
Niet vanuit de illusie dat ik het zelf beter kon. Misschien was het wel zo dat ik vond dat ik voor al dat lezen wel eens wat terug mocht doen. Of iets soortgelijk hoogdravends.
Ik weet het ook niet meer.
Stel je voor.
De mensen die je leest. [Ook dit is een werkwoord: van ‘ik lees jou’ en ‘jij leest mij’.]
Een aantal kende ik al of ken ik ondertussen. De rest woont in de ruimte waar ik ze lees, dat is ook dichtbij.
Stel je voor.
Je leest dat ze op vakantie gaat en wie de katten nou eten moet gaan geven.
Ik dacht daar eens even over na, sloeg het andere been over het ene en verstuurde: ‘Ik?’.

Ah welja. Een uur of zes rijden, dat kan best.
Mail vloog over en weer en volgende week gaat het gebeuren. Dan wordt de oppas van de eerste week afgelost in een huis dat ik alleen van foto’s ken. In een omgeving die ik alleen virtueel ken. Zal ik op een stoel zitten waar Irene normaalgesproken haar verhalen schrijft.
Een onderarmdikke handleiding zal klaarliggen bij gebrek aan verdere overdracht.
Morgen vertrekken zij namelijk al om in de eerste week van afwezigheid plaats te maken voor het Ongevraagd Adviesbureau.

Zou er nog iets zijn dat ik dringend moet weten?
Ik kan het nog snel vragen. Iets.
[Maar wat?]

Peet - 9:07