19 oktober 2005
kortsluiting
Ik wil het wel maar het wil maar niet uit mijn hoofd. ’s Nachts schrik ik wakker en het eerste wat ik bedenk is dat ik er nog wel ben. En dan begint het weer, het denken.
Deze vorm van rouw is een behoorlijk egoïstische. Dat weet ik ook wel maar wat kan ik anders? Zo’n meedogenloze manier om te ervaren hoe resoluut een einde kan zijn heb ik nog niet eerder meegemaakt.
Je kunt als mens overvallen worden door een nare ziekte met het verschil dat je zelf in ieder geval nog weet dat het je overkomt. Ook helemaal verkeerd maar het geeft een beetje ruimte.
Ongelukken zijn nare dingen maar enigszins te bevatten, een lichaam is uiteindelijk maar een kwetsbaar iets. Verkeerde tijd, verkeerde plaats.
Deze dood is als… ja als wat eigenlijk. Hoogverraad in de hersenen,
kortsluiting en donker.
De dood was het beste wat haar kon overkomen op dat laatste moment maar dat moment had niet dit moment moeten zijn.
Niet nu. Dat had veel later ook nog wel eens gekund.
Vijfentwintig jaar herinneringen waar geen nieuwe meer bij komen, aan dat idee moet ik erg wennen.
Dat is mijn verdriet maar valt in het niet bij dat van haar directe naasten.
Zij zijn het die alle sterkte verdienen.
Peet - 9:45
Peet, de dood van een jong iemand doet je beseffen dat je kwetsbaar bent. En dat is nog niet eens zo erg. Daarmee komt het besef dat je kinderen zo kwetsbaar zijn. Ik kan daar echt van in de emo-shit raken als ik bedenk dat ik er zomaar niet meer kan zijn en of ze het dan wel redden enzo. Wat er dan van ze terecht komt. Ik heb mezelf verplicht dat als zulke gedachten opkomen, ik ze moet bannen. Maar ik kan me voorstellen dat als er iemand veel te jong verlijdt, je het dan niet zo makkelijk uit je gedachten kan zetten. De dood is niet te begrijpen. Waarom is het leven niet gegund aan jonge levenslustige mensen? We zullen het nooit weten. Ook sterkte voor jou!
linda - 19 oktober 2005 10:05...ik weet hoe het voelt... niet te beschrijven leeg en verdrietig..... voor hen die naast haar stonden is het verschrikkelijk...en dat geldt dus ook voor jou........dat doet niets af aan jouw verdriet.....
paola - 20 oktober 2005 01:54Wat kan het leven dan soms oneerlijk zijn hè. Ik wens je heel veel sterkte met het verwerken van dit verdriet.
Waarom gaan de verkeerde mensen dood
Waarom zit God zich steevast te vergissen
Hij haalt steeds degenen, die ik niet kan missen
En dat aantal is inmiddels veel te groot...
(ook Youp en erg mooi)
Tom - 20 oktober 2005 07:19Egoistisch?
Ik weet het niet, volgens mij is het iets heel natuurlijks om zo te denken. En ook iets dat bij het rouwen hoort.
Het is in ieder geval erg herkenbaar.
Neem de tijd voor je verdriet. STerkte!
Mo - 20 oktober 2005 11:13Hey Peet; sterkte morgen!
sandra - 21 oktober 2005 10:40peet, heb net even bijgelezen: wat een nare tijd voor je...ik wens je een sterke schouder om op te hangen.
XP.
Verdriet, het kan heel diep raken en ook dat mag je voelen.
Toch hoop ik dat je wat zult slapen Peet. Leven is soms net zo onwerkelijk als sterven.